شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 16586

حبیب‌السیر: بینابین /  عین‌الحیات: ساده

عالم آرای عباسی: ساده /  کتب داراشکوه: ساده 

تذکرۀ شاه طهماسب: ساده /  بدایع‌الوقایع: ساده

مجالس‌المؤمنین: بینابین /  احسن‌التواریخ: مصنوع

شاعران سبک هندی به دنبال مضمون‌سازی از هر چیزی در عالم طبیعت یا در ذهن استفاده کردند.

شاعران این دوره موفق به خلق آثار معنایی بزرگی چون شاهنامه‌ فردوسی و مثنوی مولانا نشده‌اند.

شعر در سبک هندی بیشتر در تک‌بیت خلاصه است و طول و عرض معنا از یک بیت پیش‌تر نمی‌رود.

شعر سبک هندی شعری صورت‌گراست نه معنی‌گرا و شاعران بیشتر به زبان توجه دارند.

بلاگردان شوم، قربان روم، گرد سرت گردم / ندارد آفرین الّا تو را، رحمی به حال او

گفتم دُر گوش تو مرا تشنه جگر کرد / بشنید از این گوش وز آن گوش به در کرد

مرا گوید نمی‌گویی که تا چند از گدارویی / چو هر عوری و ادباری گدایی می‌کنی هر در

اثر، دست ندامت کی به دندان می‌گزد زاهد / عزیز از کاسه‌لیسی دارد انگشت شهادت را

شاعر، از لغات عربی کمی استفاده کرده است.

شاعر از دایره واژگان گسترده استفاده کرده است.

شاعر، تفکّری غنایی را به شیوه خود بازگو کرده است.

شاعر از ردیف طولانی و خوش‌آهنگ استفاده کرده است.