شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 686

 هیچ دانی کز چه باشد عزّت آزادگان؟/ از سر خوان لئیمان دست کوته کردن است

بر سر کوی قناعت گوشه‌ای باید گرفت/ نیم نانی می‌رسد تا نیم جانی در تن است

گویند کسان بهشت با حور خوش است/ من می‌گویم که آب انگور خوش است

 این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار/ کآواز دهل شنیدن از دور خوش است

 از آن انگشت نمای روزگارم/ که دور افتاده از یار و دیارم

 ندونم قصد جان کردن به ناحق/ به جز بر سر زدن چاره ندارم

بی روی تو خورشید جهان‌سوز مباد/ هم بی تو چراغ عالم‌افروز مباد

 با وصل تو کس چو من بدآموز مباد/ روزی که تو را نبینم آن روز مباد

خواجوی کرمانی

سعدی

مولوی

شاه نعمت‌الله ولی

جهان بر آب نهاده است و زندگی بر باد/ غلام همّت آنم که دل بر او ننهاد

تو آن زمان ز پی مهر من دریغ آری/ که بی‌ثباتی حسن خودت یقین گردد

اهل دنیا را بود دنیا خدا/ گر تو مردی، شو از این دنیا جدا

ثبات دهر چه جویی ز گلرخان، اهلی/ برو که نوگل این باغ را ثبات کم است

غزنوی و سلجوقی -شیراز

سامانی و غزنوی- شیراز

غزنوی و سلجوقی -خراسان

سامانی و غزنوی- خراسان

در غزل توجه خاصی به سعدی و مولوی داشته است.

قصایدی نیز در سبک عراقی دارد.

لحن سخن او گزنده، طنزآمیز و سرشار از خیرخواهی و اصلاح‌طلبی است.

مثنوی جمشید و خورشید او به شیوۀ داستان‌های نظامی سروده شده است.