شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16177

گرد لعل تو همی گردد شکر /نی طمع دارد از آن لب ها شکر 

دل گرفتۀ من همچو ابر بارانی / گشایشی مگر از گریۀ شبانه گرفت

چون کوه نشستم من با تاب و تب پنهان / صد زلزله برخیزد آن گاه که برخیزم

مادر ای آفتاب هستی بخش / زیر پایت بهشت جاوید است

توان چو آهوی مشکین به بوی مشک شناخت    ز حرف‌های جگرسوز، جان سوخته را

خود گرفتم که نگویم که مرا واقعه‌ای است        دشمن و دوست بدانند قیاس از سخنم

بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل            توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

ز دودمان اصیلم همین گواهم بس               که شرم این سخنم خون ز چهره بیرون داد