شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 18557

چه خوش است در فراقی همه عمر صبر کردن 

غم حال دردمندان نه عجب گرت نباشد

سخنی بگوی با من که چنان اسیر عشقم

به کجا روم ز دستت که نمی‌دهی مجالی

مصطفی فرمود از گفت جحیم / کو به مؤمن لابه‌گر گردد ز بیم

گفت ای شه خلوتی کن خانه را / دور کن هم خویش و هم بیگانه را

سحر را با معجزه کرده قیاس / هر دو را بر مکر پندارد اساس

دست بگشاد و کنارانش گرفت / همچو عشق اندر دل و جانش گرفت

ز شا‌هان همه گیتی ثنا گفتن تو را شاید / که لفظ اندر ثنای تو همه یکسر شود غرّا

طواف زایران بینم به گرد قصر تو دایم / همانا قصر تو کعبه‌ست و گرد قصر تو بطحا

ز خشمش تلخ‌تر چیزی نباشد در ج‌هان هرگز / ز تلخی خشم او نشگفت اگر الوا(صمغ تلخ) شود حلوا

زبان از بهر آن باید که خوانی مدح او امروز / دو چشم از بهر آن باید که بینی روی او فردا

دو

سه

چهار

هیچ کدام

چو عشقش بر آرد سر از بی‌قراری

شاد باش ای عشق خوش سودای ما

جهان را بدیدم وفایی ندارد

چو در مردم آرام و قوّت ندید