شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 21977

آثار بر جای مانده زبان فارسی باستان، فرمان‌ها و نامه‌های شاهان هخامنشی است که به خط اوستایی نوشته شده است.

کتاب اوستا را موبدان برای اجرای مراسم دینی، از حفظ می‌خواندند؛ تا این‌که سرانجام در دوره ساسانی، آن را به نگارش درآوردند.

زبان ایرانیان پیش از اسلام که ریشه و مادر زبان امروز ایران است، پارسی یا فارسی نامیده می‌شد.

زبان‌هایی که در ایران و مناطق همجوار آن، از قدیم‌ترین روزگاران متداول بوده است، ویژگی‌های مشترکی دارند.

 در نثر بینابین، غرض نویسندگان آسان‌نویسی بوده که چندان موفق نشده‌اند.

 با وجود غلط‌پردازی‌ها در آثار مصنوع، فخامت نثر قرن ششم و هفتم را می‌توان در این آثار یافت. 

یکی از علل تفاوت نثر ساده این عصر با دوره‌های اولیه نثر فارسی، کاربرد واژگان عربی است.

 کتاب عین‌الحیات علی‌بن حسین واعظ کاشفی از آثار منثور ساده در موضوع عرفان است.

دری زبان محاوره و مکاتبه مقامات دولتی ساسانیان بوده است.

منطقه رواج آن نخست در مشرق و شمال شرقی ایران بود.

این زبان با کنار گذاشتن برخی از صداهای زبان عربی، الفبای آن را پذیرفت.

هیچ وقت نتوانست زبان عمومی سراسر کشور ایران شود.

ناصرخسرو

عنصری

رودکی

فرّخی