شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 10893

به‌سان خضر رسیدم کنون به آب حیات / اگرچه رنج کشیدم به‌سان اسکندر (اسکندر: مشبه‌به / رنج کشیدن: وجه شبه)

آتشی انداخته در شمع جان از عشق او / عقل را پروانه‌وش در اضطراب انداخته (پروانه: مشبه‌به / وش: ادات تشبیه)

کز روی هم‌چو ماه و جبینی چو مشتری / جام، آفتاب رخ شود و باده زهره‌وش (زهره: مشبه‌ / باده: مشبه‌به)

جان من دائم دژم باشد به‌سان چشم او / زلف او دائم به خم باشد به‌سان پشت من (زلف: مشبه / به خم بودن: وجه شبه)

تا کمان تو بود ابرو و تیرت مژگان / دلم از تیر غم آکنده چو ترکش باشد

وصف تو را که صیقل آیینه دل است / بر لوح دل نوشته به آب زر آینه

سرشک من همه سیماب شد، نمی‌دانم / که کیمیای صبوری کدام کس دارد؟

عشق آتش موسی است و حُسن آب‌ خضر / زین آتش و آب در جهان خوشتر چیست

خم زلف تو دام کفر و دین است / ز کارستان او یک شمه این است

پیش کمان ابرویش لابه همی‌کنم؛ ولی / گوش کشیده است؛ از آن گوش به من نمی‌کند

گر عاشق و میخواره به دوزخ باشند / فردا بین بهشت همچون کف دست

چون لاله به نوروز قدح گیر به دست / با لاله‌رخی اگر تو را فرصت هست