شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 7179

بدان بیبها ناسزاوار پوست

بپوشید سهراب خفتان رزم

که دل را به نامش خرد داد راه

حکایت میکند بتخانه چین

ترازو گر نداری پس تو را زو ره زند هرکس / یکی قلبی بیاراید تو پنداری که زر دارد = بیاراید

یک سر مو از غم تو نیست که اندر تن من / آب حیاتی ندهد یا گهری می‌نشود = می‌نشود

هرگز گران جانان بود چون درد در پایان بود / آن‌گه رود بالای خم کان درد او یابد صفا = هرگز گران

روزی‌ست اندر شب نهان ترکی میان هندوان / شب ترکتازی‌ها بکن کان ترک در خرگاه شد = روزی‌ست

شبا روزی، سحرخیزی، بینوایان،‌ دردمندان

حق‌شناسی، دلدادگی، طمعکاران، دلربایی

دل‌انگیزی، روان‌خوانی، مرهم جان، سر و سامان

آسمان‌ها، نمی‌گوید، مه لقایان، عزاداری

با زمانی دیگر انداز ای که پندم می‌دهی: با زَ ما نی / دی گَ رَن دا / ز ای کِ پَن / دَم می ‌دَ هی

خار است و گل در بوستان هرچ او کند نیکوست آن: خا رَس تُ گُل / دَر بو س تان / هَر چو کُ نَد / نی کو س تان   

روز و شب از فرقت او پیشه من نوحه‌گری: رو زُ شَب از / فُر قَ تِ او / پی شِ یِ مَن / نو حِ گَ ری

ولیکن فرو مانده بی برگ سخت: وَ لی کَن / فُ رو مان / دِ بی بَرگ / سَخت

آلاله‌ها / سؤالات / پرسشگری / پارسایان

روزگاری / خواستنی / تماشاگر / معتمدین

دریادلان / وفاداری / پادشاهی / صبحدَمان

مخالفت / پری‌پیکر / قاطعیت / ادبیات