شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 514

 هیچ دانی کز چه باشد عزّت آزادگان؟/ از سر خوان لئیمان دست کوته کردن است

بر سر کوی قناعت گوشه‌ای باید گرفت/ نیم نانی می‌رسد تا نیم جانی در تن است

گویند کسان بهشت با حور خوش است/ من می‌گویم که آب انگور خوش است

 این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار/ کآواز دهل شنیدن از دور خوش است

 از آن انگشت نمای روزگارم/ که دور افتاده از یار و دیارم

 ندونم قصد جان کردن به ناحق/ به جز بر سر زدن چاره ندارم

بی روی تو خورشید جهان‌سوز مباد/ هم بی تو چراغ عالم‌افروز مباد

 با وصل تو کس چو من بدآموز مباد/ روزی که تو را نبینم آن روز مباد

ای آن‌که به دهر، نام تو شاهرخ است/ پیوسته تو را به حضرت شاه، رخ است

جبرئیل از منتهای سدره آمین می‌کند/ چون دعای شاه عادل بایسنقر می‌کنم

پادشاه وقت غازان را اگر بینی بگو/ کای همه ایام تو میمون‌تر از روز ظفر

چون ملکشاه شد جهان‌آرای/ آن که بودش لقب جلال‌الدّین

خواجوی کرمانی

سعدی

مولوی

شاه نعمت‌الله ولی

سی و پنج سال گرد جهان گشت، تجربه اندوخت و از هر خرمنی خوشه‌ای چید.

گلستان را به نثر مسجع و بوستان را در قالب مثنوی پدید آورد.

گلستان و بوستان او آثار ارزشمندی هستند که به ما درس اخلاق و حکمت را می‌آموزند.

در سرودن غزل‌های عارفانه سرآمد شاعران و نویسندگان فارسی زبان است. وی در بیشتر قالب‌های ادبی طبع‌آزمایی کرده است.

المعجم فی معاییر اشعار العجم: در مقدمه مصنوع و در اصل کتاب، ساده و عالمانه

مرصاد العباد من المبدا الی المعاد: گاه ساده و گاه دارای سجع و موازنه

تاریخ جهانگشا: مصنوع و دشوار

طبقات ناصری: دشوار