شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 10337

گوش بر افسانۀ ما چون نخواهد کرد یار/ وحشی این افسانۀ دور و دراز از بهر چیست

محتشم خوی تو می‌داند و از پند عبث/ می‌دهد این همه درد سر بیهوده تو را

عمری است کاین دلبستگی دارد فغانی با بتان/ هرگز گشاد کار خود از حلقۀ دامی ندید

اشک بیهوده مریز این همه از دیده کلیم/ گرد غم را نتوان شست به توفان از من

هرات _ جلال‌الدین خوارزمشاه _ تاریخ جهانگشای جوینی

خراسان _ جلال‌الدین خوارزمشاه _ تاریخ جهانگشای جوینی

خراسان _ بایسنقر میرزا _ شاهنامه فردوسی

هرات  _ بایسنقر میرزا _ شاهنامه فردوسی

ظفرنامه شامی: قدیمی‌ترین تاریخ نوشته‌شده درباره تیمور است.

انوار سهیلی: ملاحسین واعظ کاشفی، کلیله و دمنه را به انشای دوره خود بازگرداند و این نام را بر آن نهاد.

محاکمه‌اللغتین: سلطان حسین بایقرا این کتاب را نوشت.

بابر نامه: این اثر را ظهیرالدین بابر نوشت.

زبان فارسی که در شبه قارۀ هند استحکام و استقرار لازم را به دست آورده بود، همه گیر و رسمی شد و تا پایان حاکمیت استعمار انگلیس در هند، زبان رسمی آن دیار بود.

آشنایی با تفکّرات و معارف هندوان کم و بیش در تغییر سبک دخیل بود.

بهزاد در دوره شاه اسماعیل و رضا عباسی در دوره شاه عباس از مفاخر هنرند.

در این قرن حکومت در دست جانشینان تیمور بود؛ به گونه ای که در هر گوشه ای حاکمی از آنان حکومت می کرد.