شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 9724

فراوانی زهدستایی و وعظ و اندرز

رواج هجو و هزل در شعر

رواج مفاخره، شکایت و انتقاد اجتماعی

معنی‌گرایی در شعر

خوشا کسی که چو صائب ز خاکساری‌ها / به دیده خاک زند اعتبار عالم را

بنگر به چشم عبرت و حال جهان ببین / عاقل ز حال‌های چنین گیرد اعتبار

چشم عبرت‌بین چرا در قصر شاهان ننگرد / تا چه سال از حادثات دور گردون شد خراب

زمان ز مرگ بسی چون تو پند داد تو را / برو ز مردن امثال خویش عبرت گیر

بیدل دهلوی: او را به سبب سرودن غزل‌های خیال‌انگیز و به کاربردن مضمون‌های بدیع و گاه دور از ذهن می‌شناسیم.

وحشی بافقی: سبک شعرش حدّ واسط سبک دوره عراقی و دوره بعد، یعنی سبک هندی است.

کلیم کاشانی: در سرودن شعر مذهبی معروف و ترکیب‌بند عاشورایی او زبانزد است.

صائب تبریزی: برخی از تک‌بیت‌های غزلش شاهکارهایی از ذوق و اندیشه‌اند. وی را خداوندگار مضامین تازه شعری دانسته‌اند.