شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 27649

ما را همه شب نمی‌برد خواب/ ای تشنۀ روزگار دریاب

به نام خداوند جان‌آفرین/ حکیم سخن در زبان آفرین

به دل گفتم ز چشمانش بپرهیز/ که هشیاران نیاویزند با مست

ای نفس خرّم باد صبا/ از برِ یار آمده‌ای مرحبا

گفتم که کفر ظلمت گمراه عالمم کرد/ گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

دینار نمی‌خواهم من عاشق دیدارم/ اغیار نمی‌گویم من شیفته یارم

فکرت برون کن، حیرت فزون کن/ نی مرد فکری، مرد صفایی

گر لب فرو بندم کنون، جانم به جوش آید درون/ ور بر سرش آبی زنم بر سر زند او جوش را

دل من همی داد گفتی گوایی/ که باشد مرا روزی از تو جدایی

در دام فتاده آهویی چند/ محکم شده دست و پای در بند

ز دست دیده و دل هردو فریاد / که هرچه دیده بیند دل کند یاد

بسازم خنجری نیشش ز پولاد / زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

یکی خنجر آبگون برکشید / بر پور بیداردل بردرید (حماسه)

چون نظر از بینش توفیق ساخت / عارف خود گشت و خدا را شناخت (عارفانه)

بُوَد محال تو را داشتن امّید محال / به عالمی که نباشد همیشه بر یک حال (مرثیه)

ما همه چشمیم و تو نور ای صنم / چشم بد از روی تو دور ای صنم (عاشقانه)