شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19329

گهی از خنده گاهی از تغافل می‌بری دل را / دقایق‌های ناز دلبری فهمیدنت نازم

آزاده کس نگفت تو را، تا که خاطرت / گاهی اسیر آز و گهی بسته هواست

به چشمم در غم آن نرگس شنگ / جهان گاهی سیه باشد گهی تنگ

زمانه به یکسان ندارد درنگ / گهی شهد و نوش است و گاهی شرنگ

بیا که لعل و گهر در نثار مقدم تو / ز گنج‌خانه دل می‌کشم به روزن چشم

طرفه باغی است گلستان جهان، لیک چه سود / که گل عشرت از این باغ نچیده است کسی

بدخواه وطن، بهر تو دل سوز نگردد / زین گرگ بیندیش، که چوپان شدنی نیست

هر که را دارند اندر باغ امکان فرصتی / کاروان عمر باشد رهنورد پیش و پس

ره راست باید نه بالای راست / که کافر هم از روی صورت چو ماست

مخوان قانعم، طامعم خوان ازیرا / به سیرت چو مارم به صورت چو مورم

میان سیرت و صورت، خدایا! / دل زیبا به از رخسار زیباست

آب و رنگ صورت ظاهر دو روزی بیش نیست / حسن اخلاق جمیل از روی زیبا بهتر است

چو سهراب شیراوژن، او را بدید / بخندید و لب را به دندان گزید (مفهوم: لبخند همراه با تأسف)

کمان را به زه کرد و بگشاد بر / نبد مرغ را پیش تیرش گذر (مفهوم: آماده شدن برای تیراندازی)

سپهبد، عنان، اژدها را سپرد / به خشم از جهان، روشنایی ببرد (عنان سپردن: کنایه از تازاندن اسب)

نباشی‌ بس‌ ایمن‌ به‌ بازوی خویش / خورد گاوِ نادان ز پهلوی خویش (مفهوم: آسیب‌پذیری از غرور به داشته‌ها)