شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 9394

گفتار و محاوره اقشار روشنفکر جامعه

مکتب های اسلامی و ادبی اروپا

گفتار و محاوره اقشار اجتماعی ایران

مسائل سیاسی و اجتماعی جامعه ایران

در دل مجنون چه سوز بود ز لیلی / هست مرا ای نگار از تو همان سوز

هرچه زان تلخ‌تر بخواهد گفت / گو بگو از لب شکربارش

به چین زلف چو شامت نمی‌رسد دستم / نسیم زلف تو از مشک ناب می‌جویم

چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را / که شاهی افکند بر صعوه (نوعی پرنده) بیچاره شاهین را

همای گو مفکن سایه شرف هرگز / بر آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

در باغ طبیعت نفشردیم قدم را / چیدیم و گذشتیم گل شادی و غم را

به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا / دراز باد شبم با سحر چه کار مرا

تو خود به جوشن و برگستوان نه محتاجی / که روز معرکه بر خود زره کنی مو را

گر سرم در سر سودات رود نیست عجب / سر سودای تو دارم غم سر نیست مرا

ز دل مهر تو ای مه رفتنی نیست / غم عشقت به هرکس گفتنی نیست

سینه گو شعله آتشکده فارس بکش / دیده گو آب رخ دجله بغداد ببر

جوی خون می‌رود از چشمه چشمم بر خاک / بر سرم بین که ز دست تو چه‌ها می‌آید

ﭼﻪ ﻣﻨﻌﻢ ﻣﻲﻛﻨﻲ، زاﻫﺪ، از اﻳﻦ روى و ﺑﺪﻳﻦ دﻳﺪن           ﺗﻮان ﮔﻔﺘﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎن را ﻛﻪ روى از ﻗﺒﻠﻪ ﺑﺮﮔﺮدان

ﻣﻜﻦ زﻧﻬﺎر از ﺧﻠﻮت ﻧﺸﻴﻨﻲ ﻣﻨﻊ زاﻫﺪ را                     ﭼﻪ ﺳﺎزد ﺻﻮرت دﻳﻮار اﮔﺮ در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻨﺸﻴﻨﺪ؟

ﻧﺎﺻﺢ اﻳﻦ روى ﺑﺒﻴﻦ ﻣﻨﻊ ﻣﻦ از ﻳﺎر ﻣﻜﻦ                    ور دل از ﻛﻒ ﻧﺪﻫﻲ، ﻋﻴﺐ ﺧﻮد اﻇﻬﺎر ﻣﻜﻦ

ﻣﻨﻌﻢ ﻣﻜﻦ از دﻳﺪن ﻗﺪ و رخ و ﭼﺸﻤﺶ                        ﻣﻦ اﻧﺲ ﺑﻪ ﺳﺮو و ﮔﻞ و ﺑﺎدام ﮔﺮﻓﺘﻢ