شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20497

باده خور غم خور و پند مقلّد مینوش/اعتبار سخن عام چه خواهد بودن 

چو مستم کرده ای مسطور منشین/چو نوشم داده ای زهرم منوشان 

شود غزالۀ خورشید صیدلاغرمن/ گر آهویی چو تو یکدم شکار من باشی 

گرچه راهیست پر از بیم ز ما بر دوست/رفتن آسان بود از واقف منزل باشی 

سه تا

دوتا

یکی

نادرستی املایی ندارد.

کسی را که رستم بود هم‌نبرد                                                                          سرش ز آسمان اندر آید به گرد

وگر نه بپوشم سلیح نبرد                                                                               به جنگ اندر آیم به کردار گرد

تهمتن به قلب اندر آمد نخست                                                                         زمین را به خون دلیران بشست

همه کار من گشت خواهد تباه                                                                         بترسم درآید به خاکم کلاه

چوب را گر بشکنی گوید تراق / این صدا از چیست از درد فراق

عشق بی‌تابی ذرات جهان را سبب است / زردی چهره خورشید ز درد طلب است

رسم بدعهدی ایام چو دید ابر بهار / گریه‌اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد

اگر باران به کوهستان نبارد / به سالی دجله گردد خشک رودی