شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17266

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد / کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

من چراغم نور داده باز نستانم ز کس / شاه خورشید است و اینک نور داده باز خواست

از جنس کارگاه نشابور و کار روم / بر من خراج روم و نشابور خوار کرد

شکر و سیم پیش همّت او / از من و شعر، شرمسارتر است

چه رسوایی است با مستوری اسرار محبّت را                                                                                        که چندانی که می‌سازند پنهان، می‌شود پیدا

گرد غربت ز رخش بحر کند پاک آخر                                                                                                     هر که در راه طلب گرد چو سیلاب خورد

به ‌صورت از نظر ما اگرچه محجوب است                                                                                                           همیشه در نظر خاطر مرفّه ماست

داشت باران، طمع از کاغذ ابری صائب                                                                                                   از لعیمان جهان آن‌که سخاوت می‌خواست

اندک اندک خیلی شود و قطره قطره سیلی گردد.

بدر در میدان او هلالی بودی و رستم به دستان او زالی.

 نصیحت پادشاهان کردن، کسی را مسلم بود که بیم سر ندارد. 

نه هر که در مجادله چُست، در معامله درست.

سر به خاک آورد امروز آن که افسر داشت دی           تن به دوزخ برد امسال آن‌که گردن بود پار

تا گشودم دیدة روشن در این ظلمت‌سرا        خرج اشک و آه شد جسم نزارم همچو شمع

عمر شیرازة گل‌های چمن ده روزه است                     خرّم آن گل که پریشان نشود دفتر او

صبر بر داغ دل سوخته باید چون شمع           لایق صحبت بزم تو شدن آسان نیست