شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 30411

هجای کشیده معادل یک هجای بلند و یک هجای کوتاه است.

هجای پایانی اوزان، همواره بلند در نظر گرفته می‌شود.

در کلمۀ «خوانایی» سه مصوت وجود دارد.

کلمۀ «آش» یک کلمۀ تک هجایی و هجای بلند است.

نقّاش - سی یاه - خا رِ - آ وي زان - خان

نَق قاش - سِ یاه - خا رِ - عا وي زان - خوان

نَق قاش - سِ یاه - خا رِ - ءا وی زان - خان

نَ ق قاش - سی یاه - خاره - آ وی زان - خان

چِ نان نا لان/ هَ می گَر دَم/ بِ کو یَت

چِ نان نا/ لان هَمی/ گَر دَم بِ کو / یَت

چِ نان نا لا/ن هَ می/ گَر دَم بِ/ کو یَت

چِ نان نا لان/ هَ می گَر/ دَم بِ/ کو یَت

چو خواهی که نامت بود جاودان

چو نی نالدم استخوان از جدایی

درودت فرستم که در خاطری

برانداز بیخی که خار آورد

نظر در نامه می‌دارد ولی با لب نمی‌خواند/ همی‌داند کز این حامل چه صورت زایدش فردا

اگر صد همچو من گردد هلاک او را چه غم دارد/ که نی عاشق نمی‌یابد که نی دلخسته کم دارد

تو مستان را نمی‌گیری پریشان را نمی‌گیری/ خنک آن را که می‌گیری که جانم مست ایشان است

شمع جهان دوش نبد نور تو در حلقه ما/ راست بگو شمع رخت دوش کجا بود کجا