شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17405

شود افسرده خون در پیکرش از سردیِ عالم / اگر نه شعله‌ی فطرت سخنور را به جوش آرد

از دل افسرده جز افسرده‌دل آگاه نیست / آن که داند وحشت شب‌های تار من تویی

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر / کز آتش درونم دود از کفن برآید

آتش آن نیست که از شعله‌ی او خندد جمع / آتش آن است که در خرمنِ‌ پروانه زدند

 بی خموشی نیست ممکن جان روشن یافتن / کوزه سربسته می‌باید شراب ناب را

 به چشم ظاهر اگر رخصت تماشا نیست / نبسته است کسی شاهراه دل‌ها را

 یاقوت تشنگی شکند از چه گشت خشک / آن لب که یک ترشح از او چشمه بقاست

تو تشنه غزل شهریار و من به که گویم / که شعر تر نتراود برون ز طبع حزینم  

مغنّی نوای دگر ساز کن / دلم تنگ شد مطرب آواز کن 

صوفی بیا که کعبه مقصود در دلست / حاجی به هرزه راه بیابان گرفته است

نه برکشیده جاه تو پست داند شد / نه اوفتاده زخم تو برتواند خاست

مطرب دستی به چنگ می‌زن / ساقی پایی به رقص بردار