شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 16341

خالق و رازق زمین و زمان/ حافظ و ناصر مکین و مکان

جبریل مقیم آستانت/ افلاک حریم بارگاهت

جمله معشوق است و عاشق پرده‌ای/ زنده معشوق است و عاشق مرده‌ای

مرا برف باریده بر پرّ زاغ/ نشاید چو بلبل تماشای باغ

گوشمال آخر شود دست نوازش ساز را / سر مکش گر گوشمالی می‌دهد دوران تو را

دل پروانه صفت گرچه پر و بال بسوخت / همچنان ز آتش عشق تو اثر نیست مرا

بوته خاری است جنت موی دیدار تو را / سیر چشمی می‌کند مکروه هر مرغوب را

دلبر بی‌کینه ما شمع دل سینه ما / در دو جهان در دو سرا کار تو داری صنما

خطیبی کریه‌الصوت خود را خوش‌آواز پنداشتی و فریاد بیهده برداشتی.

دون است و بی‌سپاس و سفله و ناحق‌شناس که به ‌اندک تغیّر حال از مخدومِ قدیم برگردد و حقوق نعمتِ سال‌ها درنوردد.  

رفیق این سخن بشنید و بهم برآمد و سخن‌های رنجش‌آمیز گفتن گرفت: کین چه عقل و کفایت است و فهم و درایت؟

نشنیده‌ای که گویند: «خانۀ دوستان بروب و درِ دشمنان مکوب.»  

ملک بی‌دین باطل است و دین بی‌ملک ضایع.

دارای گوهری است شریف و صاحب طبعی است کریم.

من شبان و روزان، فراخواندم شما را به رزم این مردم تیره روان.

توانگری به هنر است نه به مال و بزرگی به خرد است نه به سال.

فی‌الجمله زبان از مکالمه او درکشیدن قوّت نداشتم و روی از محاوره او گردانیدن مروّت ندانستم که یار موافق بود و ارادت صادق.

عاقلی را پرسیدند نیک‌بخت کیست و بدبختی چیست؟ گفت نیک‌بخت آن که خورد و کشت و بدبخت آن که مرد و هشت.

روی آن در مصلحتی بود و بنای این بر خبثی و خردمندان گفته‌اند دروغی مصلحت‌آمیز به که راستی فتنه‌انگیز.

امّا بنده امیدوارست که در صحبت صالحان تربیت پذیرد و خوی خردمندان گیرد که هنوز طفل است.