شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 6: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 11284

آفتاب ارچه صورتش پیداست / معنی خویش در نهان به تو داد

مرغ مرده است دل که صید تو نیست / به تو زنده است هر که جان به تو داد

بخٍ بخٍ ای دل که دوست در پیری / این چنین دولت جوان به تو داد

آن حیاتی که روح زنده بدوست / از دو لعل شکرفشان به تو داد

ای که جان را بهر تن می سوختی/ سوختی جان را و تن افروختی

چو دریای خون شد همه دشت و راغ/ جهان چون شب و تیغها چون چراغ

همی ریخت خون و همی کند موی/ سرش پر ز خاک و پر از آب روی

روی و چشمی دارم اندر مهر او/ کاین گهر می ریزد، آن زر می زند