شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 23216

اگر مرا تو ندانی بپرس از شب تاری / شب است محرم عاشق گواه ناله و زاری

چه روح‌ها که فزایی چه حلق‌ها که ربایی / چو ماه غیب نمایی ز پرده‌های نهانی

چو شیر و چون شکر بادا همیشه / چو صهبا و چو حلوا این عروسی

روح تویی نوح تویی فاتح و مفتوح تویی / سینه‌ی مشروح تویی بر در اسرار مرا

روضه‌ی رضوان من خاک سر کوی دوست / خاک سر کوی دوست روضه‌ی رضوان من

خون همه در مستی خوردی به زبردستی / دست همه بربستی گرد سر دستانت

شد آن زمانه که رویش به‌سان دیبا بود / شد آن زمانه که مویش به‌سان قطران بود

گزید از غنیمت ظرایف بسی / کزان سان نبیند طرایف کسی

کآمد طفلی زبون به دنیا/ بیهوده بپرورید مادر/ عشق آمد و در وی آشیان ساخت/ بیچاره شد او ز پای تا سر

موج می‌کوبد به روی ساحل خاموش/ پخش می‌گردد چنان مستی به جای افتاده، بس مدهوش/ می‌رود نعره‌زنان

دست بردار از این در وطن خویش غریب/ قاصد تجربه‌های همه تلخ/ با دلم می‌گوید/ که دروغی تو، دروغ/ که فریبی تو، فریب

سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را/ چو از این کویر وحشت/ به سلامتی گذشتی/ به شکوفه‌ها به باران/ برسان سلام ما را

گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم / ز جام وصل مِی ‌نوشم ز باغ عیش گل چینم

آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند / بر جای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند

تا گواهی بدهم و بیرون شوم / سیرم از هستی در آن هامون شوم

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد / دوستی کِی آخر آمد دوستداران را چه شد