شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 18018

به دشواری توان دیدن وجود ناتوانم را / به تار پرنیان مانم ز عشق پرنیان‌پوشی مانم

مرا ز باده‌ی نوشین نمی‌گشاید دل / که می به گرمی آغوش یار باید و نیست نمی‌گشاید

رسید مژده که ایّام غم نخواهد ماند / چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند     نماند

گرمی دل‌ها بود از ناله‌ی جانسوز من / خنده‌ی گل‌ها بود از گریه‌ی مستانه‌ام  بود

گلستان

گلشن راز

مثنوی معنوی

مخزن‌الاسرار

دور

روزگار

انده

بی‌خبر

مادر گرامی گوهری است که همتایی ندارد. از این روست که هر چیز گرانمایه را اگر بخواهند بزرگ بشمارند، به مام مانند می‌کنند. (گرانمایه: باارزش)

اگر به گلستانی درآیید، نمونة این گونه‌گونی را به چشم می‌بینید، امّا همه از یک آبشخور مایه‌ور و سیراب می‌شوند. (مایه‌ور: سرشار)

ایران ما با همة فراخنای فرهنگی و گستردگی جغرافیایی و گوناگونی گویش‌ها و رنگارنگی لهجه‌ها، به گلستانی می‌ماند. (فراخنا: گستردگی)

هر گاه مادر را اندوه و آسیبی فراگیرد، فرزندان آرام و قرار ندارند و بی‌شکیب می‌کوشند تا آرام‌جای خانه را به آرامش بازآورند. (بی‌شکیب: صبورانه)