شرکت در آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هفتم - درس اوّل-بینای مهربان | آزمون شماره 5235

مردمان اندر فقر و غنا، هر کسی سخن گفته‌اند و خود را چیزی انتخاب کرده و من آن انتخاب کنم که حق مرا انتخاب کند و مرا اندر آن نگاه دارد. اگر توانگر داردم غافل و گذشته نباشم و اگر درویش داردم حریص و معرض نباشم.

در بارانی عظیم به دهی رسیدم و سرمای زمستان مرا غلبه کرده بود و تن پوش بر تن من تر گشته. به مسجدی رسیدم. مرا اندر آن‌جا راه ندادند، دیگر مسجد و سومی هم چنان. عاجز آمدم و سرما بر تن من قوت گرفت. دامن خود به آتش کشیدم، دود آن به زیر من برآمد. جامه و رویم سیاه شد. آن شب به مراد خود رسیده بودم.

و اندر اخبار است که روزی پیغمبر صَلّی اللّهُ عَلَیه و سَلَّم گرد پای نشسته بود. جبرئیل آمد و گفت: «یا محمّدُ، إجْلسْ جِلْسَةَ العبید. بنده‌ای، چون بندگان نشین اندر حضرت خداوند، تعالی.»

وی را زن و فرزند نیست هرچه اندر وهم صورت گیرد و اندر خرد اندازه بندد، وی جلّ جلالُه آفریدگار آن است و دارنده و پروردگار آن.

عقل، ذات تو را چه نام نهد؟

‌ هان، خدا با تو است در شب و روز!

گفت خدا که اولیا روی من و ره منند

با همه خلق، از عرش،‌ سخن گفت خدای

یعنی اگر هر موی بر تن انسان زبان شود و تا قیامت خدا را شکر بگوید، باز هم نعمات خداوند را چنان که باید شکر نگفته است.

یعنی بهترین راه شکرگذاریِ خداوند، شکرگذاری زبانی است.

یعنی شکرگذاری انسان از نعمت‌های خداوند، بر افزایش آن‌ها تأثیر دارد.

یعنی شکرگذاریِ واقعی نعمت آن است که از نعمت‌های خداوند در راه نادرست استفاده نکنیم.

خداوند برای آن بندگانی که کارهای نیک می‌کنند و نسبت به یکدیگر مهربانند، بهترین حافظ و نگهبان است.

بهترین بندگان خداوند آنانند که باور دارند مهربان‌ترین مهربانان، خداوند است.

حفاظت و حراست خداوند از بندگان، برخاسته از رحمت گستردة اوست.

خداوند فارغ از آن‌که بنده‌ای را دوست داشته باشد یا نداشته باشد، محافظ اوست.