شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 12193

به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن / که شبی ندیده باشی به درازنای سالی

عقل می خواست کزان شعله چراغ افروزد / برق غیرت بدرخشید و جهان بر هم زده

نماز در خم آن ابروان محرابی / کسی کند که به خون جگر طهارت کرد

بیرون ز لب تو ساقیا نیست / در دور، کسی که کام دارد

دزدند خودپرستی و خودکامی / با این دو فرقه راه نپیماید

بس سقف شد خراب و نگشت آسمان خراب / بس عمر شد تمام و نشد روز و شب تمام

خویشتن دیدن و از خود گفتن / صفت مردم کوته‌نظر است

همیشه بار جفا بردن و نیاسودن / همیشه رنج طلب کردن و نرنجیدن

شاهی که به روز رزم از رادی / زرّین نهد او به تیر در پیکان

 خیزید که هنگام صبوح دگر آمد / شب رفت و ز مشرق علم صبح برآمد

رفت آن که رفت آمد آنک آمد / بود آن که بود خیره چه غم داری

 اسرار ازل را نه تو دانی و نه من / وین حرف معمّا نه تو خوانی و نه من