شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 11716

در غالب اوقات در سخن نیک و بد اتفاق افتد و دیدۀ دشمنان جز بر بدی نمی‌آید .

خواهم مرا بر فایدۀ این مطلع گردانی که مصلحت در نهان داشتن چیست؟

آنچه با تو گوید، به امثال ما گفتن روا ندارد.

جان پدر تو نیز اگر بخفتی، بِه که در پوستین خلق افتی.

تا مگر بر چون خودی در گفتگو غالب شوند / مطلب ارباب علم از قیل و قال این است و بس

تا به خود داری گمان علم و دانش، ناقصی / چون به نقص خود شدی قایل، کمال این است و بس 

گوش سنگین، سنگ دندان سبک‌مغزان بود / هرزهگویان جهان را گوشمال این است و بس 

باد در سر چون حباب ای قطره تا کی؟ خویش را / بشکن از خود؛ عین دریا کن؛ کمال این است و بس

الف، د

ب، ج

الف، ج

د، ج

ترسم که اشک در غم ما پرده‌در شود / وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی / تو از این چه سود داری که نمی‌کنی مدارا

مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست؟ / به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن

زبان خامه (قلم) ندارد سر بیان فراق / وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق

ما آزموده‌ایم در این شهر بخت‌ خویش / بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

سرم به باد رود گر چو شمع از سر سوز / حدیث آتش دل بر سر زبان آید

نشوی عاشق ثابت‌قدم ار هم‌چون موی / در قفا تیغ زنندت ز سرم برخیزی

ز شوق کوی تو خونش به جوش می‌آید / اگر شهید تو در خاک کربلا خفته است