شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20160

فعل جمله ی اول مضارع اخباری و فعل جمله ی دوم ماضی نقلی است.

"به ناگاه "قید، "وصیت نامه" مفعول و" دلت" مفعول است.

در عبارت، دو ترکیب اضافی وجود دارد.

هر دو جمله، مستقل ساده اند.

چون تن دهم دوباره به ظلمت؟ منی که تیغ / با یاری تو از کف ظلمت گرفته ام

تا روزهای آخر پاییز زنده ام/ از مرگ تا زمستان مهلت گرفته ام

بس روز و شب که بی تو به فترت گذشته است/ کامروز دامنت به ندامت گرفته ام

تا در خور جدایی تو شِکوه سر کنم/ این ناله را ز نی به امانت گرفته ام

«سفرنامه» بیان حس و حال ناصرخسرو درباره خود و برادرش، نوعی طنز است.

«کلاس نقاشی» بیان حس و حال سهراب سپهری درباره آموزگارش، نوعی سفرنامه است.

«پیرمرد چشم ما بود» بیان حس و حال جلال آل‌احمد درباره نیما، نوعی زندگی‌نامه است.

«اسرار التوحید» بیان حس و حال محمدبن منور درباره پدربزرگش، نوعی حسب حال است.

روزی که برفتند حریفان پی هر کار / زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمّار
من یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار/ حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار /  او خانه همی جوید و من صاحب خانه

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو / هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو
در میکده و دیر که جانانه تویی تو/  مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو/ مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید/ دیوانه برون از همه آیین تو جوید
تا غنچه بشکفته این باغ که بوید/ هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید/ بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه

بیچاره بهایی (شاعر) که دلش زار غم توست / هر چند که عاصی است، ز خیل خدم توست
امّید وی از عاطفت دم‌به‌دم توست / تقصیر خیالی به امید کرم توست/ یعنی که گنه را به از این نیست بهانه