شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16628

هر نفسی که فرو می رود ، ممدّ حیات است و چون بر می آید مفرّح ذات

ملک بی دین باطل است و دین بی ملک ، ضایع

آن را که فرمان نبرند، سر رشته کار از دستش برون است.

توانگری به هنر است و بزرگی به خرد

نیست بی خون و جگر در گلشن عالم گلی / هست هر شاخه گلی محضر به خون بلبلی

گلی گفتم به خواب از گلشن رخسار او چینم / پرید از چشم خواب از های و هوی عندلیبانم

بخرام به گلشن که پی سیر و صبوحی / پیغام گلی نیست که با باد صبا نیست

گلی به گلشن نیلوفری چون من نشکفت / به کام اهل دلی در جهان در این گلشن

کسی را بده پایه مهتران / که بر کهتران سر ندارد گران

که یا رب بر این بنده بخشایشی / کز او دیده‌ام وقتی آسایشی

یکی شخص از این جمله در سایه‌ای / به گردن بر از خلد پیرایه‌ای

بد‌اندیش را جاه و فرصت مده / عدو در چَه و دیو در شیشه بِه

 چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی                              به غمت که هرگز این غم ندهم به هیچ شادی

 ز تو دارم این غم خوش به جهان از این چه خوش‌تر؟                   تو چه دادیم که گویم که از آن بِهَم ندادی

 چه خیال می‌توان بست و کدام خواب نوشین                              به از این درِ تماشا که به روی من گشادی

تویی آن که خیزد از وی همه خرّمی و سبزی                            نظر کدام سروی؟ نَفَس کدام بادی؟