شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 25464

فارسی باستان در دوره‌ی هخامنشیان رایج بود. فرمان‌ها و نامه‌های شاهان هخامنشی به این زبان و به خط میخی نوشته شده است.

زبان پهلوی، زبان رسمی دوران ساسانی بود. آثاری که به این زبان تألیف شده بیشتر آثار دینی زردشتی است.

زبان پارتی در جنوب و جنوب شرق ایران متداول بود. منظومه‌ی «درخت آسوریک» اصلی پارتی دارد.

فارسی دری، نخستین صورت زبان ادبی فارسی نو در برابر نفوذ عناصر زبان عربی بود. ادبیات فارسی دری تقریباً هم‌زمان با دولت طاهریان پدید آمد.

رایج‌ترین انواع شعر فارسی در این دوره، حماسی، تعلیمی و غنایی بود.

کسی که در این دوره قصیده تمام و کمال با موضوع حکمی و اندرزی سرود، ناصرخسرو بود. سپس کسایی مروزی شیوه او را ادامه داد.

شاعران این عصر بیشتر به واقعیت بیرونی نظر داشتند و مفاهیم ذهنی آن‌ها از قلمرو تعالیم کلی اخلاقی فراتر نمی‌رفت.

شعر مدحی با دو شاعر مشهور، رودکی و شهید بلخی، استحکام یافت.

زبان پارتی در شمال و شمال شرقی ایران متداول بود.

زبان پارتی، در دوره اشکانیان رایج بود و یکی از شاخه‌های فارسی میانه محسوب می‌شد.

آثار ادبی پهلوی به دلیل اهمیت سنت شفاهی در ایران پیش از اسلام، غالباً به کتابت درنیامده بود.

بیش‌تر آثار دینی زردتشتی مانند یادگار زریران اصل پهلوی دارند.