شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 12797

ما عیب و نقص خویش و کمال و جمال غير / پنهان نموده‌‌ایم چو پیری پس خضاب 

بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک / بگفت آنگه که باشم خفته در خاک

عنقا شکار کس نشود دام بازچین/ کآنجا همیشه باد به دست است دام را

چون ماه که رخش حسن می‌‌تازد / صد غاشیه‌‌کش به دلبری هستش 

جام می‌گیرم و از اهل ریا دور شوم                  یعنی از اهل جهان پاک‌دلی بگزینم

باغ بهشت و سایه طوبی و قصر و حور            با خاک کوی دوست برابر نمی‌کنم

آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می‌رود       گو نفسی که روح را می‌کنم از پِیَش روان

من به گوش خود از دهانش دوش             سخنانی شنیده‌ام که مپرس

این همه زورآوری و مردی و شیری

با چو تو روحانیی تعلق خاطر

توبه کند مردم از گناه به شعبان

دیدار تو حل مشکلات است