شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 21775

ز گریه مردم چشمم نشسته در خونست / ببین که در طلبت حال مردمان چونست

به خردی بخورد از بزرگان قفا / خدا دادش اندر بزرگی صفا

ز هر ناحیت کاروان‌ها روان / به دیدار آن صورت بی‌روان

نازم خدنگ غمزه آن دل‌پذیر را / کز وی گریز نیست دل ناگزیر را

سر بریدن واجب آید مرغ را / کو به غیر وقت جنباند درآ

گفت شیطان آخر ای بسیارگو / این همه الله را لبیک گو

ای برادر بود اندر مامضی / شهریی با روستایی آشنا

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو / یادم از کِشته خویش آمد و هنگام درو

گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم / ز جام وصل مِی ‌نوشم ز باغ عیش گل چینم

آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند / بر جای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند

مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند / که اعتراض به اسرار علم غیب کند

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد / دوستی کِی آخر آمد دوستداران را چه شد