شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 12447

گرچه روزی تیره‌تر از شام غم باشد مرا/ در دل روشن صفای صبحدم باشد مرا

در کنار من ز گرمی برکناری ای دریغ/ وصل و هجران و غم و شادی به هم باشد مرا

در خروش آیم چو بینم کج‌نهادی‌های خلق/ جویبارم ناله از هر پیچ و خم باشد مرا

گرچه در کارم چو انجم عقده‌ها باشد «رهی»/ چهرۀ بگشاده‌ای چون صبحدم باشد مرا

هم‌چو خورشید رخ اندر پس دیوار مپوش / زان که کس چشمه‌ی خورشید به گل ننهفته است

ای که زلف سیهت بر گل روی آشفته است / ز آتش روی تو آب گل سوری رفته است

از سر زلف درازت نکنم کوته دست / که به هر تار سر زلف تو ماری خفته است

باده پیش آور که از عکس می و مهر رخت / در دلم گویی که صد خورشید تابان تافته است

قد من گر چون کمان از عشق تو شد پس چرا / گرد آن دو نرگس بیمار چندان تیر چیست؟

جانم شکوفه‌وار شکافان شد از هوس / چون حجله شکوفه برانداخت نوبهار

غرق خونم چون گل و همچون بنفشه سوگوار / تا تو در گلزار حُسن خود بنفشه کاشتی

 چو گشاد تیر غمزه ز خم کمان ابرو / گذرد ز سنگ خارا سر ناوک خدنگش

لنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاست؟                                                             که در این بحر کرم غرق گناه آمده ایم

دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است                                                       بدین راه و روش می‌رو که با دلدار پیوندی

غیرت عشق زبان همه خاصان ببرید                                                                کز کجا سرّ غمش در دهن عام افتاد

تویی که گر بخرامد درخت قامت تو                                                                 ز رشک، سرو روان را به اهتزاز آرد