شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9144

سفر دراز نباشد به پای طالب دوست/ که زنده ابد است آدمی که کشتۀ اوست
 

دل من بی‌تو جهانی است پر از فتنه و شور/ بده آن بادۀ نوشین که جهان بر باد است
 

دل‌های مرده زندگی از سر گرفته‌اند/ تا چون مسیح با لب جان‌پرور آمدی
 

کوه‌کن زنده نخواهد شدن از نفخۀ صور/ مگرش مژدۀ وصل از برِ شیرین آرند 

 گوهر شب تابم و از شمع بی قیمت ترم                    لیک از این شادم که باری بی‌بها افتاده‌ام (تشبیه، تشخیص)

 نسبتی نبود جگربند مرا با ماه مصر                پیر کنعان نیستم دور از پدر افتاده‌ام (تلمیح، استعاره)

 بر شکست من اگر دوران کمر بندد رواست                از چمن بیرون چو نخل بی‌ثمر افتاده‌ام (کنایه، تناسب)

تا کدامین سو خرامان بگذرد آن شاخ گل                 هم‌چو نقش پای در هر رهگذر افتاده‌ام (استعاره، کنایه)

یک قدم زد آدم اندر ذوق نفس / شد فراق صدر جنت طوق نفس

چو از نیک و بد هیچ‌کس نیست واقف / که داند که مدبر که و کیست مقبل

نتوانم که نباشم نفسی زار و حزین / چه کنم یار، مرا زار و حزین می‌خواهد

مدار خویش بزرگی که بر شراب نهاد / بنای دولت خود را به روی آب نهاد