شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 8: اختیارات شاعری 2 (وزنی) | آزمون شماره 9720

آن را که میسّر نشود صبر و قناعت / باید که ببندد کمر خدمت و طاعت

ز بخت، بی ره و آیین و پا و سر می‌زیست / ز عشق، بی دل و آرام و خواب و خور می‌گشت

مرا شکر منه و گل مریز در مجلس / میان خسرو و شیرین، شکر کجا گنجد؟

دلم نماند پس این خون چیست هر ساعت / که در دو دیدۀ یاقوت بار برگردد

نقطۀ عشق نمودم به تو هان سهو مکن / ورنه چون بنگری از دایره بیرون باشی

هزار جهد بکردم که یار من باشی / مرادبخش دل بی‌قرار من باشی

در آن چمن که بتان دست عاشقان گیرند / گرت ز دست برآید نگار من باشی

شبی به کلبۀ احزان عاشقان آیی / دمی انیس دل سوگوار من باشی

تیمار غریبان اثر ذکر جمیل است / جانا مگر این قاعده در شهر شما نیست؟ (بلند تلفظ کردن مصوّت کوتاه _ حذف همزه)

چون مراد دل و جانم تویی از هر دو جهان / از تو دل برنکنم، تا دل و جان است مرا (حذف همزه _ آوردن فاعلاتن به جای فعلاتن)

دگر به روی کسم دیده برنمی‌باشد / خلیل من همه بت‌های آزری بشکست (بلند تلفظ کردن مصوّت کوتاه _ ابدال)

گر ز دل آگاه شدی، هم‌سفر ماه شدی / چون تو در این راه شدی خوبی رفتار ببین (کوتاه تلفظ کردن مصوّت بلند _ بلند تلفظ کردن مصوّت کوتاه)