شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20531

گفتا برو چو خاک تحمل کن ای فقیه / یا هر چه خوانده ای همه در زیر خاک کن

چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب / مهرم به جان رسید و به عیوق بر شدم

چون رایت عشق آن جهان گیر/ شد چون مه لیلی آسمان گیر

دل من به دور رویت ز چمن فراغ دارد / که چو سرو پای بند است و چو لاله داغ دارد

دیشب درآمد آن بت مه‌روی شب‌نقاب / بر مه کشید چنبر و در شب فکند تاب                بت

رخسارش آتش و دل بیچارگان سپند / لعل لبش می و جگر خستگان کباب                   لعل

بنهاده دام بر مه تابان ز عود خام / و افکنده دانه برگل سوری ز مشک ناب                      مه

می‌زد گلاله بر گل و هر لحظه می‌شکست / برمن به عشوه گوشه بادام نیم‌خواب            بادام

من نه آنم که تراوش کند از من گله‌ای / می‌دهد خون جگر رنگ به بیرون، چه کنم 

اگر ز خون دلم بوی شوق می‌آید / عجب مدار که هم‌درد نافۀ ختنم

در نالۀ دل‌ها ز اجابت اثری نیست / نالیدن پوچی ز جرس بیش نمانده است

نیست حرف عشق را تأثیر در افسردگان / بی نمک ماهی ز بحر شور می‌آید برون

مگو ای دل به شمع محفل از سوز درون حرفی                                                       مکن کاری که این راز نهان در هر زمان افتد

سیل اشکم گوهر راز آشکارا می‌کند                                                                             آن‌چه پنهان کرده‌ام، سیما هویدا می‌کند

مهر خاموشی صدف را کرد معمور از گهر                                                                       لب ببند از گفت‌وگو، گنجینة اسرار باش

اسرار حقیقت نکنی فاش به هر کس                                                                                                 زنهار دلا پردة اسرار نگه ‌دار