شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 12087

مرا گر دوستی با او به دوزخ میبرد شاید/ به نقد اندر بهشت است آن که یاری مهربان دارد

زین تنگنای خلوتم خاطر به صحرا میکشد / کز بوستان باد سحر خوش میدهد پیغام را

ای ساربان آهسته ران کآرام جانم میرود/ وان دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

وقت طرب خوش یافتم آن دلبر طناز را/ ساقی بیار آن جام می، مطرب بیار آن ساز را

برآرند فریاد عشق از ختا

ندانم هیچ کس در عهد حسنت

یا رب آن روی است یا برگ سمن

گر به سر می‌گردم از بیچارگی عیبم مکن

طبیب از طلب در دو گیتی میاسا / کسی چون میان دو منزل نشیند

مرا عهدی است با جانان که تا جان در بدن دارم / هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

بگفتا گر خرامی در سرایش / بگفت اندازم این سر زیر پایش

عشق تو بربود ز من مایه مایی و منی / خود نبود عشق تو را چاره ز بی‌خویشتنی

 غم دل با _ بوی زلفت

پای طالب _ خرّم تن او

لطف یاران _ فرخنده‌پی

خطّ شریف _ محمل‌نشین