شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20355

«تو» در مصراع نخست مضافٌ‌الیه و در مصراع دوم «متمّم» است.

«همه» در هر دو مصراع صفت مبهم و «روا» در مصراع دوم مسند است.

«نقض» هسته‌ی گروه نهادیِ مصراع دوم است.

واژه‌ی «عهد» در هر دو مورد، یک نقش دستوری پذیرفته است. 

مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد / کآشوب حسن روی تو در عالم اوفتد      حسن

گر در خیال خلق پری‌وار بگذری / فریاد در نهاد بنی‌آدم اوفتد                              نهاد

مشکن دلم که فرقت راز نهان توست / ترسم که راز در کف نامحرم اوفتد            فرقت

سعدی صبور باش بر این ریش دردناک / باشد که اتفاق یکی مرهم اوفتد            مرهم

نه ز هجران تو غمگین نه ز وصلت شادم                                 که بد و نیک جهان گذران می‌گذرد

دو روزی بگذرد گو ناخوش از هجرش به من هاتف                    که بگذشته است بر من در وصالش روزگاری خوش

خزان چو بگذرد از پی بهار می‌آید                                            خزان عمر ندارد ز پی بهار افسوس

خشک و تر زمانه رنگ بقا ندارد                                              معلوم می‌توان کرد از شبنم و شرارش

ناصبوری گر کند عرفی دلم عیبش مکن                                                                                         ناصبوری شرط اصلاح است ایوب مرا

در بهشتم کن خدایا تا نمانم شرمسار                                                                                               تا که از شرم گنه دوزخ برون آرد مرا

می‌رود اندیشه‌ام در کعبه از دیر مغان                                                                                             می‌برد باری نمی‌دانم که چون آرد مرا

گفت‌وگوهای دل شوریده‌ام باطل مدان                                                                                       بهره‌ای از هوشمندی هست مجذوب مرا