شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 8809

ما را از درد عشق تو با کس حدیث نیست / هم پیش یار گفته شود ماجرای یار

ویرانه شد ز ظلم تو ، هر مسکن و دهی / یغما گراست چون تو کسی، پادشاه نیست

مبین که ملک فرو بست شمع دولت را / بسی چراغ سلیمان که کشته شد ز باد

شود خواننده از خامه راز زبان / ازیرا که باشد و راز جهان

به جهان خّرم از آنم که جهان خّرم ازوست /عاشقم بر همه عالم که همه عالم ازوست

به حلاوت بخورم زهر که شاهد ساقیست/ به ارادت ببرم درد که درمان هم ازوست 

غم و شادی بر عارف چه تفاوت دارد / ساقیا باده بده شادی آن کاین غم ازوست

پادشاهی و گدایی بر ما یکسان است / که بر این در همه را پشت عبادت خم ازوست

در ناحیت کشمیر متصیّدی خوش و مرغزاری نَزِه بود. (شکارگاه ـ پاکیزه و تمیز)
 

در وی شکاری بسیار و اختلاف صیادان آنجا متواتر بود. (مخالفت و تفاوت داشتن ـ پیاپی)
 

صیاد شادمان گشت و گرازان به تگ ایستاد. (به ناز و تکبر راه رفتن ـ دویدن)
 

صیاد پیش آمد و جال بازکشید و حبّه بینداخت. (ریسمان ـ دانه)

منو‌چهر بنهاد تاج کیان / به زنّار خونین ببستش میان      

تو آنی که گفتی که رویین‌تنم / بلند آسمان بر زمین بَرزنم

ز دیبای پر مایه و پرنیان / بر آن‌گونه شد اختر کاویان

یکی جشن کرد آن شب و باده خورد / سده نام آن جشن فرخنده کرد

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت                                                   جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت (تشبیه - ایهام تناسب)

ز شرم آن که به روی تو نسبتش کردم                                              سمن به دست صبا خاک در دهان انداخت (کنایه - استعاره)

ز مرغ صبح ندانم که سوسن آزاد                                                     چه گوش کرد که با ده زبان خموش آمد (استعاره - تناقض)

بنفشه دوش به گل گفت و خوش‌نشانی داد                                      که تاب من به جهان طرّه فلانی داد (ایهام – تشخیص)