شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 5726

قلمرو بالندگی زبان و فرهنگ فارسی عرصه وسیعی یافت.

زبان شعر جز در سروده‌های شاعران شاخص، به سستی گرایید.

کتاب‌های تحقیقی این دوره عمدتاً سطحی و ادبیات نیز تقلیدی و فاقد نوآوری بود.

از بین رفتن دربارهای ادب‌دوست ایرانی‌تبار، از رونق افتادن قصیده‌سرایی را در پی داشت.

دل به غمش بود شاد رفت غمش هم ز دل / غم چه کند در دلی کان همه سودا گرفت (شادی‌گرایی)

ای وعده تو چون سر زلفین تو نه راست / آن وعده‌های خوش که همی‌کرده‌ای کجاست (زمینی بودن معشوق)

عاقلان، نقطه پرگار وجودند ولی / عشق داند که در این دایره سرگردانند (ستایش عشق)

ز نسرین درآویختی عِقد لؤلؤ / ز گلبن درآویختی عِقد گوهر (واقع‌گرایی)