شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20763

بلای من آمد همه دانش من / چو روباه را موی و طاووس را پر

 ز نامردمی‌ها نرنجد دلم / که از چشم خود هم خطا دیده‌ام

نباشی بس ایمن به بازوی خویش / « خورد گاو نادان ز پهلوی خویش»

 زی تیر نگه کرد و پر خویش بر او دید / گفتا ز که نالیم که از ماست که بر ماست

بدان ماند که خونش می‌دواند / بدینسان کز پی‌ات اشکم روان است

دانی که عرق بر رخ خوبش به چه ماند؟ / چون ژاله که بر برگ گل یاسمن افتد

دل رفت و دیده خون شد و جانم ضعیف ماند / وان هم برای آن که کنم جان فدای دوست

مه چه باشد که به روی تو برابر کنمش؟ / یا ز رخسار تو گویم که به جایی ماند

هواي سير گل و ساز بلبلم دادي                        كه بنگرم به گل و سر كنم ثناي تو را

گفتم اين شرط آدميّت نيست                           مرغ تسبيح گوي و من خاموش

در طبيعت به هر صلا و سكوت                          گوش دل واكني حكايت اوست

هر يك به زخمة خود ساز تو مي نوازد                 بلبل به نغمه خواني مطرب به چيره‌دستي