شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - مراعات نظیر | آزمون شماره 12589

جز این نگویم شاها که رودکی گوید/ خدای چشم بد از ملک تو بگرداند

عشق جان طور آمد عاشقا/ طور مست و خرّ موسی صعقا

با شهنشاه و خواجۀ لولاک/ گفت لا تعد عنهم عیناک

اندر این وادی مرو بی این دلیل/ لا اُحبّ الآفلین گو چون خلیل

قد من گر ز غم عشق تو خون شد چه عجب/بار عشق است کز آن قامت افلاک خم است

گر بدین چاه زنخدان تو ره بردی خضر/ بینیاز آمدی از چشمه حیوان دیدن

بی مه رخسار و شب زلف او/ خاطرم از شمع شبستان گرفت

فرمان رسید این خانه از دشمن بگیرید/تخت و نگین از دست اهریمن بگیرید

از مه او مه شکاف دیدن او برنتافت/ماه چنان بخت یافت او که کمینه گداست

وعده دیدار هرکسی به قیامت / لیله اسری شب وصال محمد

همچنان میزد عنان تا آسمان/ تا که بگذشت از زمان و از مکان

گفت سبحانش الذی اسری/ شده زآنجا به مسجد الاقصی

یاد یاران یار را میمون بود/ خاصه کآن لیلی و این مجنون بود (جناس ناهمسان اختلافی-تلمیح)

برو واعظ که جز پیغام عشقش/مرا وعظ تو چون باد است در گوش (اشتقاق-کنایه)

اهل دل گر جان بر آن سرو روان افشانده‌اند/ از نسیم گلشن وصلش روان پرورده‌اند (استعاره-جناس همسان)

مرا چون خلیل آتشی در دل است/که پنداری این شعله بر من گل است (تلمیح-تضمین)

دشمنان کور دل امّا/ در دلش خورشید ایمان را نمیدیدند/ تیغ آتشخیز دستان را نمیدیدند

حافظ سخن بگوی که بر صفحه‌ی جهان/ این نقش ماند از قلمت یادگار عمر

طبع تو سیر آمد از من جای دیگر دل نهاد/ من که را جویم که چون تو طبع هر جاییم نیست

ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکند/ چون تو را نوح است کشتیبان ز توفان غم مخور