شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 24982

مستانه

پرورش

حسادت

راهور

تا شب نرود صبح پدیدار نباشد          

یاری که تحمّل نکند یار نباشد

با آن نتوان گفت که بیدار نباشد    

گر دست به شمشیر بری عشق همان است

با یکی افتاده‌ام کاو بگسلد زنجیر را 

هرکه چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد

دوستان در پرده می‌گویم سخن

آن‌جا که باید دل به دریا زد همین‌جاست

تو نیز ای فلان بی‌وفایی مکن

مگیرید عیبم که در بند اویم

حدیثم در دهانت هیچ بر هیچ

آن‌که از جان دوست‌تر می‌دارمش

مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند / که اعتراض بر اسرار علم غیب کند

بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند / که به بالای چمان از بُن و بیخم برکند

ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد / دل رمیده ما را انیس و مونس شد

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت / که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت