شرکت در آزمون آنلاین زيست شناسی 2 - گفتار 1: گیرنده‌های حسی | آزمون شماره 13471

منفذ هر جوانه چشایی در نقطه مقابل محل خروج رشته‌های عصبی از جوانه قرار دارد.

آکسون‌های گیرنده‌های بویایی پس از خروج از بینی به لوب‌ بویایی می‌روند.

با ارتعاش استخوان رکابی، پیام عصبی به گوش درونی منتقل می‌شود.

حساسیت گیرنده‌های استوانه‌ای از گیرنده‌های مخروطی، نسبت به نور بیشتر است.

درد – فشار، انتهای دندریت نورون حسی بوده که توسط پوششی احاطه شده است.

حس تماس – فشار خون در دیواره ‌ی رگ های خونی، از نوع گیرنده مکانیکی می‌باشد.

دمایی – درد، انتهای دندریت یاخته عصبی است که توسط بافتی دارای ماده ‌ی زمینه ای حاوی کلاژن، احاطه شده است.

بویایی – میزان اکسیژن خون، از نوع گیرنده مکانیکی می‌باشد.

این گیرنده‌ها به نوعی سازش یافته‌اند که در هنگام سکون، هیچ پیامی به مغز ارسال نمی‌کنند.

همه رشته‌هایی که در دو سر گیرندة وضعیت درون ماهیچه قرار دارند، تنها پیام را از دستگاه عصبی مرکزی به ماهیچه می‌برند.

این گیرنده‌ها به کشیده شدن حساس هستند و در این حالت می‌توانند پیام ایجاد کنند.

هر گیرنده‌ای که به کشش ماهیچه حساس است، جزو گیرنده‌های حس وضعیت قرار می‌گیرد و تنها به تغییر طول ماهیچه حساس است.

ساختاری جهت بستن منافذ تنفسی سطح بدن دارند.

با کمک یاخته و یا بخشی از آن، اثر محرک را دریافت می‌کنند.

همولنف در آن‌ها، از طریق رگ‌ها به درون حفره‌هایی پمپ می‌شود.

مواد زائد بدن آن‌ها، توسط کریچه (واکوئل)های انقباضی دفع می‌شود.

برخلاف نوعی گیرندة حساس به افزایش غلظت لاکتیک‌اسید در ماهیچه‌ها، در پاسخ به محرکی با شدت ثابت، می تواند پس از مدتی سازش پیدا ‌کند.

همانند گیرنده‌های حساس به کاهش میزان اکسیژن خون، می تواند در دیوارة برخی از رگ‌های دستگاه گردش مواد وجود داشته باشد.

برخلاف گیرنده‌های تحریک شونده در آسیب بافتی، می تواند در پی فعالیت زیاد بافت ماهیچه ای اسکلتی، تحریک شود.

همانند گیرنده‌های حسی موجود در نواحی لب و نوک انگشتان، پوششی از جنس بافت پیوندی دارد.