شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 27761

بلبلی بیدل نوایی می‌زند

به نازی که لیلی به محمل نشیند

قلندر زلف لیلی بند و کار از عقل مجنون کن

که هم نادیده می‌بینی و هم ننوشته می‌خوانی

امشب سبک‌تر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را / یا وقت بیداری غلط بوده است مرغ بام را

سعدی علم شد در جهان صوفی و عامی گو بدان / ما بت‌پرستی می‌کنیم آن‌گه چنین اصنام را

گر پای بر فرقم نهی تشریف قربت می‌دهی / جز سر نمی‌دانم نهادن عذر این اقدام را

دلبندم آن پیمان‌گسل منظور چشم آرام دل / نی نی دلارامش مخوان کز دل ببرد آرام را

چون قلم از ما همین گفتار می‌ماند به جا

به طاعت قرب ایزد می‌توان یافت

با عقل گشتم هم‌سفر یک کوچه راه از بی‌کسی

تو در جنگ آیی روم من به صلح

از در ما چون درآمد دل ز روزن بر پرید (از دَرِ ما چُن دَرامَد دل ز رُزَن بَرپَرید)

دست قبا در جهان نافه‌گشای آمده است (دستِ قَبا دَر جَهان نافِ گُشا یامَدست)

کجائی تو کز بادت ابرش فتاده است (کُجائی تُ کَز بادَت ابرَش فُتادَست)

برفتی از سر غفلت نپرسمت که کجایی (بِرَفتی یَز سَر غِفلَت نَپُرسَمَت کِه کُجایی)

 به تماشا تو مپندار که در چشم من است: $-UU--UU--UU--UU$

از جاه عشق و دولت رندان پاکباز: $-U-U--UU-U-U--$

 چه غم گر چون قلم گیرند مردم بر زبان ما را: $-U-U---U---U---U$

 ترکان چشم مستت، آورده‌اند رسمی: $--U-U----U-U--$