شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15832

ای جان جان‌ها روی تو, آشوب دل‌ها موی تو /  واندر خم گیسوی تو, پنهان هزاران صبحدم

 چنگ در زنجیر زلفش چون زدم دیوانه‌وار / زیر هر مویش دلی دیوانه در زنجیر بود

تا ببینی دل شوریده‌ی خلقی در بند / بگشا تابی از آن موی که من دانم و تو

 نه در زلف پریشانت من تنها گرفتارم / که دل در بند او دارد به هر مویی پریشانی

کسان برخورند از جوانی و بخت / که با زیردستان نگیرند سخت

غم زیردستان بخور زینهار / بترس از زبردستی روزگار

حاکمی بر زیردستان هر چه فرمایی رواست / پنجه‌ی زورآزما با ناتوان افکنده‌ای

به داد و دهش گیتی آباد دار / دل زیردستان خود شاد دار

گفتم به باد می‌دهدم باده نام و ننگ / گفتا قبول کن سخن و هر چه باد باد

 از آن دمی که ز چشمم برفت رود عزیز / کنار دامن من همچو رود جیحون است

 عشق باز آی که جانی به تنم باز آید / دل نیازار که دلبر به سر ناز آید

 از پس مرگ من اگر دیده شود خیال تو / زود روان، روان شود در پی تو روان من

جان چو شنید از صبا بوی سر زلف او / گفت روان می‌شود در پی آن آشنا     (شخصیت‌بخشی _ حس‌آمیزی)

جام رهاکن درو چشمه خورشید بین / زاینه بگذر نگر عکس رخ یار را     (تلمیح _ مجاز)

قبله هر ملّتی هست به سوی دگر / با رخ او فارغیم از همه قبله‌ها     (تکرار _ تشخیص)

چشمش اگر می‌کند میل به سوی همام / نیست مجال سخن، عاشق و چون و چرا؟     (تشبیه _ نغمه حروف)

باغ می‌خواهم که روزی سرو بالایت ببیند                   تا گلت در پا بریزد و ارغوان بر سر ببارد

هر که را وقتی دمی بودست و دردی سوخته‌ست           دوست دارد ناله مستان و هایاهوی را

نیازمندی یاران نداردت سودی                                مگر عمل که تو را باز یار خواهد بود

معلّمت همه شوخی و دلبری آموخت                         جفا و ناز و عتاب و ستمگری آموخت