شرکت در آزمون آنلاین فارسی 3 - فارسی 3

ابیات کدام گزینه با یکدیگر قرابت مفهومی ندارند؟

به خاک هم چه خیال است دامنت دهم از کف چو خاربن سر مجنون زده است چنگ به صحرا گفتی: «به روزگاران مهری نشسته»، گفتم: بیرون نمی‌توان کرد حتّی به روزگاران

عمری که رود بی تو نمی‌‌بایدم آن عمر می‌بایدم آن عمر دگرباره قضا کردبی عشق زیستن را جز نیستی چه نام است؟ یعنی اگر نباشی کار دلم تمام است

در بلای عشق او بی‌اختیار افتاده‌ام گرچه این مذهب ندارم کآدمی مختار نیست درد هر کس را که بینی در حقیقت چاره دارد من ز عشقت با همه دردی که دارم ناگزیرم

نکتة سرّ خدا در صورت خوبان خفی است محرم این نکته جان عاشق حیران بود بیم آن است کز غم عشقت سر بر آرد دلم به شیدایی

مفاهیم دو مورد ذکر شده در کدام گزینه تناسب معنایی ندارند؟

سورت سرمای دی بیدادها می‌کرد / و چه سرمایی، چه سرمایی!

گذرگهی است پر ستم که اندر او به غیر غم یکی صلای آشنا به رهگذر نمی‌زند

قصه است این، قصه، آری قصه درد است، شعر نیست.

ز روی درد نگه کن به شعر من کاین شعر تراوش دل خونین و خاطر خسته است

آن که هرگز - چون کلید گنج مروارید - گم نمی‌شد از لبش لبخند

چون تهیدستی که یابد بر کلید گنج دست دیده حیران در آن بند نقاب آویخته

او شغاد آن نابرادر بود / که درون چَه نگه می‌کرد و می‌خندید / و صدای ‌شوم و نامردانه‌اش در چاهسار گوش ‌می‌پیچید

بیش‌تر مردان شوند بر دست نامردان هلاک شیر اکثر زخمِ ‌کاری از نیستان می‌خورد

اجزای تشکیل‌دهنده‌ی کدام عبارت، در مقابل آن غلط آمده است؟

نخست عشق را در خویشتن خویش بیابید. (سه‌جزئی گذرا به مفعول)

بسیار عشق ورزیدن، یعنی برای ابد زیستن. (سه‌جزئی گذرا به مسند)

او نباید به این راحتی از آن دیار دل بکند. (چهارجزئی گذرا به مفعول و متمم)

این سعی بین «صفا» و «مروه» آدم را عجب کلافه می‌کند. (چهارجزئی گذرا به مفعول و مسند)

از بین کلمات زیر املای چند واژه نادرست آمده است؟

(صور و جشن) (غرامت و تاوان) (زوالجلال و صاحب بزرگی) (قسیم و صاحب جمال) (جصیم و خوش‌اندام) (نشعه و خمار) (طاق و بی‌همتا) (غرس و نشاندن) (بلامعارظ و بی‌رقیب) (مباهات و سرافرازی)

پنج

دو

سه

چهار

کدام بیت از نظر مفهوم با عبارت زیر یکسان است؟

«شاهین تیزبال افق‌ها بودم زنبوری طفیلی شدم»

یاد باد آن کز لبش هر لحظه جامی داشتم / وز می وصلش به نو هر روز جامی داشتم

کجا شد به رزم اندرون ساز تو / کجا شد به بزم آن خوشآواز تو

سرمی‌کشید بر فلک از قدر و اعتبار / بگذشت سر ز چرخش و در چنبر اوفتاد

ثنا و شکر تو همواره بود کار مرا / وگرچه رفت بسی کارهای ناهموار