شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 5: اختیارات شاعری 1 (زبانی) | آزمون شماره 2506

ز آرزوی کمرت کوه گرفتم هیهات / کوه را گرچه ز هر سوی ببینی کمر است

همه سرمستیش از شور شکرخنده توست / شور طوطی چه عجب گر ز برای شکر است

قصه آتش دل چون به زبان آرم از آنک / شمع اگر فاش شود سرّ دلش بیم سر است

نسبت روی تو با ماه فلک می‌کردم / چو بدیدم رخ زیبای تو چیز دگر است

نخست از عشق او زادم به آخر دل بدو دادم / چو میوه زاید از شاخی از آن شاخ اندر آویزد

چو آمد روی مه‌رویم چه باشد جان که جان باشد / چو دیدی روز روشن را چه جای پاسبان باشد

تو از نقصان و از بیشی نگویی چند اندیشی / درآ در دین بی‌خویشی که بس بی‌خویش خویشانند

دگرباره جهان پر شد ز بانگ صور اسرافیل / امین غیب پیدا شد که جان را زاد و بود آمد

عشق تو ما را بخواهد کشت، آه

دلم هر لحظه از داغی به داغ دیگر آویزد

سحر بلبل حکایت با صبا کرد

می‌کشم دردی که درمانیش نیست