شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 16678

چون ندید اندر دو عالم محرمی/ آفتاب روی تو پنهان بماند

هم‌چون بلال بر لب کوثر نشسته است/ خال لب تو گر چه سیاهی است بت‌پرست

آن‌که هم چون لاله از مهرش دل پرخون بسوخت/ سایه پرورد سهی سرو خرامان تو باد

درویش که هم‌چون سگش از پیش برانند/ او را به سراپردۀ سلطان که رساند

گرت ز دست برآید چو نخل باش کریم              ورت ز دست نیاید چو سرو باش آزاد

روز چو شمعی به شب، زودرو و سرفراز            شب چو چراغی به روز، کاسته و نیم‌تاب

چون آینه جان نقش تو در دل بگرفته است             دل در سر زلف تو فرورفته چو شانه ‌است

تو هم‌چون گل ز خندیدن لبت با هم نمی‌آید             روا داری که من بلبل چو بوتیمار بنشینم

قدّ همة دلبران عالم / پیش الف قدت چو نون باد

از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن / می‌زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

ای سرو سیم‌تن صبح است در فکن / در جام آبگون آن آتش مذاب

مجنون ز جام طلعت لیلی چو مست شد / فارغ ز مادر و پدر و سیم و زر فتاد