شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 25026

بدانگه که لوح آفرید و قلم/ بزد بر همه بودنی ها رقم

سرشک من که ز طوفان نوح دست برد/ ز لوح سینه نیارست نقش مهر تو شست

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست/ چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

تا عشق تو درنوشت لوحم/ مانند قلم به سر دوانم

فصاحت، به چگونگی و کیفیت واژگان بازمی‌گردد.

بلاغت، هم به فصاحت توجه دارد و هم به چگونگی معنا.

فصاحت به جنبه‌های ظاهری لفظ و سخن می‌نگرد.

بلاغت یعنی معنای کلام ما به آسانی فهمیده شود.

جعد مشکبارش گیر زلف تابدارش گیر/ خیز و در کنارش گیر ماه نیمروزی را

روی پر نگارش بین چشم پرخمارش بین / لعل آبدارش بین ماه نیمروزی را

موسم سحر شد خیز باده در صراحی ریز/ در کمند زلف آویز ماه نیمروزی را

می به می پرستان آر باده سوی مستان آر/ خیز و در شبستان آر ماه نیمروزی را

منت خدای را عزّوجلّ که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت.

یکی از ملوک خراسان محمود سبکتکین را به خواب چنان دید که جمله وجود او ریخته بود و خاک شده.

درویشی مستجاب‌الدعوه در بغداد پدید آمد. حجاج یوسف را خبر کردند. 

سواری از در درآمد و بشارت داد که فلان قلعه را به دولت خداوند گشادیم و دشمنان اسیر آمدند.