شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9730

یک شمّه زین شمایل در شاخ گل نیابی / یک ذره زین ملاحت در ماه و خور نباشد

گفتم دل من از خون دریاست، گفت آری / همچون دل تو بحری در هیچ بر نباشد

گفتم که روز عمرم شده تیره، گفت خواجو / بالاتر از سیاهی رنگی دگر نباشد 

هر کاو ز جان برآمد از دست دل ننالد / وآن کاو فتاد از پا در بند سر نباشد

ای ساربان آهسته ران کآرام جانم می‌رود
 

دل مردِ آشفته، آهسته شد.
 

تا به حدی است که آهسته دعا نتوان کرد
 

آهسته رَوی ای سرور من
 

اندر اقلیم عشق بیکارند / عقل‌های تهی رو پرکار 

چو رسیدم به جای بی‌جایان / نکنم بیش کار بیکاران

عمر خود هر که بی‌غم عشقت / می‌گذارد به هرزه بیکار است

لاابالی پیشه‌گیر و عاشقی بر طاق نه / عشق را در کار گیر و عقل را بیکار کن