شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17877

هر گه که بر من آن بت عّیار بگذرد / صد کاروان عالم اصرار بگذرد

میوه های لطیف طبع فریب / از ری انگور و از سپاهان سیب

نزد یزدان نه صباح است برادر نه مسا / چیز دیگر بود و ما تبع آن دگریم

مگذار شاهدان چمن را در انتظار / اندر چمن ز غیب غریبان رسیده اند

جامه‌ای در عشق و رندی نیز می‌باید درید / در لباس زهد تا کی روزگارم بگذرد؟

نیست کارم غیر مستی کار این کار است و بس / می بده ساقی مهل تا روزگارم بگذرد

مرقدم گردد بهشتی بعد مردن سال‌ها / یک نفس گر گل‌عذاری بر مزارم بگذرد

در غم بیهوده سال دگر ای فیض چند / سربه‌سر امسال روز و شب چو پارم بگذرد؟

مرا بهار و خزان هر دو پیش یکسان است / که او به چهره خزان مرا بهار کند

دوران روزگار به ما بگذرد بسی / گاهی شود بهار دگر گه خزان شود

راحت و رنج حیات گذران است چو موج / نشود شادی و غم پای نفس را زنجیر

تا در زمانه گاه بهار است و گه خزان / در خرّمی گذار بهار و خزان خویش

همه کس را عقل خود به کمال نماید و فرزند به جمال

در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی، شکری واجب

از او آن صفت می زاید و از من این صورت می آید

نیکوخو بهتر هزار بار از نیکورو