شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 9053

روز وصل دوستداران یاد باد / یاد باد آن روزگاران یاد باد

نور تویی سور تویی دولت منصور تویی /  مرغ کُهِ طور تویی خسته به منقار مرا

بدان‌سان سوخت چون شمعم که بر من / صُراحی گریه و بربط فغان کرد

رسم عاشق‌کشی و شیوه شهرآشوبی /  جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

چو آفتاب مِی از مشرق پیاله برآید / ز باغ عارض (چهره) ساقی هزار لاله برآید

نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید / فغان که بخت من از خواب در نمی‌آید

دهان غنچه بدرّد نسیم باد صبا / لبان لعل تو وقتی که ابتسام (خنده) کنند

ای گوی حسن برده ز خوبان روزگار / مسکین کسی که در خم چوگان چو گو (گوی) بود

آن پرشکسته مرغ اسیرم که فصل گل / صیاد غم فکند به کنج قفس مرا

بودم هوس که کشته شوم زیر تیغ دوست / دردا که او نکشت و کُشد این هوس مرا

آتش دگر به خرمن جانم چه می‌زنی / ای برق فتنه یک نگه گرم کن مرا

تا رفتی از کنار من ای شاه ملک دل / صف بسته است لشکر غم پیش و پس مرا

این آب و نان چرخ چو سیل است بی‌وفا / من ماهی‌ام نهنگم عمّانم آرزوست

آتشم تیز مکن ورنه دهانم بگشا / چند چون دیگ کنم ناله سرپوشیده

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت / آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع

آتش عشقش ز غیرت بر دلم / تاختن آورد همچون شیر مست